Clubcharts Forum - [Review] Orbital

Een nieuwe plaat van Orbital, leuk! De broers Phil en Paul Hartnoll behoorde in de jaren negentig tot de voorhoede van de Britse dancescene. De groep viel op doordat ze een geheel eigenzinnig geluid produceerden met ongrijpbare melodieen. Het was geen trance, gene progressive maar ook techno kon je het moeilijk noemen. Hoewel de pers met Orbital wegliep en ook het rockpubliek de broers omarmden zijn ze binnen de dancescene altijd buitenbeentjes gebleven. Toch hebben ze menig klassieker geschreven. Platen als Chime, Halcyon, Lush, P.E.T.R.O.L. en The Box behoren tot het beste dat de dancescene heeft voortgebracht. Ook zijn hun spectaculaire shows op vele festivals befaamd.

Toen waren de jaren negentig voorbij en in het nieuwe decennium bladderde de roem Orbital snel af. Daarom besloten Phil en Paul er in 2004 een punt achter te zetten. Na het afscheidsalbum en een afscheidsconcert werd de hele studio op een internetveilig verkocht. Beide heren bracten de jaren daarop solowerk uit. Vooral het soloalbum van Paul uit 2007 is behoorlijk geslaagd. Maar sinds 2009 zijn ze weer samen en daarvan is dit album het resultaat. Phil en Paul zijn inmiddels van middelbare leeftijd maar lijken nog lang niet versleten.

De negen tracks zijn duidelijk herkenbaar Orbital. Wat direct opvalt is dat de tracks tamelijk kort zijn. Distractions is met zijn zeven minuten de langste maar zou op een ander Orbital album een kort trackje zijn geweest. De typische melodieen en geluiden zijn uit duizenden herkenbaar en het lijkt wel of Phil en Paul de enigen ter wereld zijn die er in slagen ze op die manier te produceren. Toch hoef je geen herhaling van zetten te verwachten. Het Orbital-geluid lijkt zeker een ontwikkeling doorgemaakt te hebben. Qua opbouw en sfeer grijpen de tracks terug naar Orbital van de vroege jaren. Maar op subtiele wijze is dit uitgangspunt overgezet naar dit decennium.

Het levert beeldschone tracks op die het beluisteren waard zijn. Fantastisch is het sterk opbouwende Stringy acid. Naast stevig knallend ook orkestaal te noemen. Soms komen ze harder uit de hoek dan we gewend zijn. Het snerpende en schurende Beelzedub is duidelijk door het elektrogeluid van de laatste jaren beinvloed. De titeltrack Wonky klinkt als het metalen geluid dat we al eens vaker hebben gehoord. Alsof de heren hun verzameling pannen in elkaar slaan in de studio. Nieuw daarbij is het element van rap door Lady Leshurr. Meer vertrouwd is de zang zonder tekst van elfachtige zangeresjes zoals in New France. Net als de broeierige soms sfeer die op sommige tracks zwoel maar op andere plekken dreigend en onheilspellend. Alsof je op een bloedhete namiddag nietsvermoedend door een bergachtig natuurgebied zwerft waar zich ongure zaken afspelen.

De Orbital-broers pikken de draad na al die tijd weer moeiteloos op. De pauze die de band had lijkt een positief effect te hebben. Vewracht geen nieuwe The Brown album of nieuwe In sides. Maar in Wonky hoor je nieuwe energie waarmee de heren nog weer jaren vooruit kunnen. We kunnen ons vast weer verheugen op mooie optredens van dit duo. En laten we hopen dat dit ook nieuwe generaties aan deze prachtige groep kan binden.