[Review] Actress - R.I.P.

[RogerV]

De liefhebbers van ambienteske elektronica mogen hun vingers aflikken. Want als er een plaat is die schwung in het genre brengt is het dit nieuwe album van Darren Cunningham die als Actress platen uitbrengt. Eerder platen van de beste man deden een mooie ode aan de ongepolijste house en techno van de late 80's en vroege 90's. Maar met het album R.I.P. doet hij een wending naar de opkomende ambient uit die tijd. En daarmee schijnt het licht weer eens op de eerste Selected ambient works compilatie van Aphex Twin die in 1992 belangrijke standaarden binnen de gehele dancewereld introduceerde.



Ook dubstepper Zomby deed vorig jaar al zoiets met zijn geniale Dedication. Maar je mag dat zelfs een conservatief noemen vergeleken met wat R.I.P. te bieden heeft. Het gaat allemaal nog net iets verder. Het is duidelijk dat de ambient works aan de basis lagen van dit album. Maar vervolgens zijn de tracks verder geknipt, verfrommeld, geschuurd en geplakt. Maar het is alsof je in een verbouwd huid bent waarin de bouwvakker alles ineens uit handen liet vallen. Je ziet de mooie kanten maar het werk is duidelijk niet af te zien aan de rafelranden. De tracks, die van wisselende speelduur zijn, klinken als incomplete flarden die bij elkaar genaaid zijn en wonderwel tot een mooi resultaat leiden.
R.I.P. is duister, spookachtig, smerig en dreigend, iets dat je bij de titel kan verwachten. Maar in de grauwe treurnis zit veel schoonheid. Zeker zijn er ook enkele lichtpuntjes die door het grauwe wolkendek breken. Hoe vaker je de plaat opzet hoe meer moois je ontdekt. Cunningham bezit het talent van zijn leermeesters om boeiende luistermelodien te bouwen en deze op een onnavolgbare wijze te laten voortkabbelen zonder saai te worden.

Verwacht op R.I.P. geen lichtvoetige deuntjes die je snel in hippe restaurants zult horen. Daar klinken de tracks te ongepolijst en te somber voor. Tenzij een club zombies in een donkere nacht de Cafe del mar weet te kapen, zal hier geen terrasganger vrolijk van worden. Maar voor wie ook van muziek die aan de meest duistere kanten van ons bestaan refereert, is R.I.P. een plaat die hij moet hebben.



1. R.I.P.
2. Ascending
3. Holy Water
4. Marble Plexus
5. Uriel's Black Harp
6. Jardin
7. Serpent
8. Shadow From Tartarus
9. Tree of Knowledge
10. Raven
11. Glint
12. Caves of Paradise
13. The Lord's Graffiti
14. Iwaad
15. N.E.W.

[RogerV]

Hier wat voorbeelden

[Helter Skelter]

Actress kende ik nog niet, totdat ik halverwege april met zijn derde album kennismaakte en het snel omarmde. Hoewel R.I.P. lijkt op een onsamenhangende verzameling van ruwe schetsen, weet Cunningham een meeslepend verhaal te vertellen. Het kwartje viel bij mij tijdens "The Raven", een schitterende track die klinkt alsof je naar een uitzending luistert op een ouderwetse ontvanger, waarbij het signaal ritmisch wordt geplaagd door factoren uit de omgeving. Meeslepend, slim en bijzonder fraai, net als de rest.

We hoeven trouwens niet lang te wachten op een opvolger, want Ghettoville staat al gepland.

[Vloepk]

Heb Actress live meegemaakt afgelopen December in het Paard van Troje. Wat een heerlijk ruimdenkende set gaf hij weg toen!

Dit nieuwe album ga ik van de week halen. Kom hier dus op terug.

[The Green Link]

Interessant. Zal het album binnenkort eens checken.